In mijn roman Naar het eiland staan diverse expliciete liefdesscènes. ‘Spicy’, zoals dat in boekenland zo mooi wordt genoemd. (Ik krijg altijd honger van dat woord…)
Dit was geen bewuste keuze vooraf, maar al schrijvend vond ik het jammer, en raar, en gekunsteld, om te stoppen bij de slaapkamerdeur. Er bleek zoveel gevoel en karakter van de hoofdpersonen ook in deze scènes te zitten. En ik vind de puzzel leuk, hoe schrijf je over wat zich tussen de lakens afspeelt zodat je het als lezer wel voelt, maar dat het niet plat of clichématig wordt? Schrijven is een ambacht, ook hierbij.
Niet iedereen houdt ervan, en dat snap ik ook. Maar ik lees het zelf graag, kan erg genieten van een mooie liefdesscène, vind het jammer als daaraan voorbij wordt gegaan. Van veel lezers heb ik teruggekregen dat ze ook, juist, deze scènes erg waardeerden.
Wat vinden jullie, slaapkamerdeur open of dicht in boeken?