Auteur: Foske (Pagina 1 van 4)

Finding Belonging was de titel van mijn allereerste gepubliceerde stuk, zes jaar terug alweer. Ik kreeg er 25 hele Amerikaanse dollars voor 😉 en de voldoening als ‘published author’, die goud waard was, en hongerig naar meer schrijven maakte. Het is een lief, persoonlijk, introspectief stukje over mensen vinden, jezelf leren kennen en van daaruit echte, diepe connecties maken.

Ik ben geen mensenmens, ik ben graag alleen. Contact maken kan ik niet half, het gaat óf diep, óf het kost bakken energie. Maar ik heb die mensen om me heen met wie het stroomt, en ik prijs me nog elke dag gelukkig. Mijn belonging gevonden hebben voelt fantastisch.

En dat thema blijft me trekken. Ook mijn romans, van reizen en avontuur tot liefde en lust, gaan uiteindelijk over jezelf leren kennen om echter, rijker, te verbinden. Mijn personages zijn vaak wat verloren aan het begin, maar groeien, net als wij, en vinden hun plek, hun mensen.

Het mooiste blijft toch een glimlach, een goed gesprek, je gehoord voelen, een ander écht horen. Verbinding. Contact. Dus daar schrijf ik graag over, nog altijd.

Als dat je aanspreekt, welkom! Er is moois te lezen, en er komt nog veel meer.

Ik nam mezelf mee naar Drenthe voor een paar dagen (her)schrijven en wandelen.

Dat kan thuis ook goed. En toch vind ik het belangrijk, als maker, als vrouw, als werkende moeder, om er af en toe alleen tussenuit te gaan.

Horizonverbreding, inspiratie, alleen mijn eigen gedachten, eigen ritme, eigen flow. Even alleen voor mezelf zorgen.

✨ Hallo creativiteit, hallo levenslust, hallo vonk vanbinnen die zeker in de winter soms zo ver weg lijkt, daar ben je weer. Daar ben ik zelf ook weer.

Ik kwam dit prachtige uitkijkplekje tegen. Mooie vraag op de bovenste trede: ‘Wat als je loslaat?

Ja, wat als…

Dan kom je nog eens ergens anders, denk ik. In je hoofd of in het echt. Ergens waar je zomaar verrast zou kunnen worden door iets moois.

Wat denken jullie? Wat zou je willen loslaten en wat zou er dan kunnen gebeuren?

Het is in elk geval niet voor niets dat de hoofdpersonen in mijn feelgoodromans Naar het eiland en Naar het Noorden op reis gaan. Ze laten hun oude omgeving en oude leven los en dat brengt ze veel 🤍

‘Snoeien doet bloeien,’ zegt mijn partner altijd. Hij is plantbioloog van origine, dus hij kan het weten.

Toch voelt snoeien niet altijd prettig. Als je je snoeischaar zet in een metershoge vlinderstruik of een zorgvuldig opgebouwde klimroos, blijft er soms zo weinig over dat je je afvraagt of het wel goed komt.

Uiteindelijk wordt het er altijd mooier van.

In het schrijfproces werkt het precies zo.

Deze dagen werk ik opnieuw aan boek 1 van mijn nieuwe serie en verwerk ik de feedback van de uitgeverij en proeflezers. Die feedback is ongelooflijk waardevol, en tegelijkertijd soms confronterend. Scènes waar je trots op was, moeten eruit voor het tempo. Het einde moet anders. De structuur moet anders. Een van je karakters moet nog beter uit de verf komen.

Het is niet het leukste deel van schrijven, maar misschien wel het belangrijkste.
Herschrijven, schrappen, aanscherpen.

Snoeien, zodat het verhaal straks echt kan bloeien.

Ik ontdekte de échte kracht van feelgoodboeken tijdens de eerste covid-lockdown.

De wereld stond op haar kop. Alles was onzeker. Ik was bang, verdrietig, en niemand wist hoe het zou aflopen.

Wat mij erdoorheen hielp? Af en toe een uur op de bank met een boek waarin genoeg gebeurde om me mee te voeren, maar waarin één ding zeker was: het komt goed.

In die eerste lockdown las ik meer dan veertig boeken van Nora Roberts.
(Er zijn slechtere copingstijlen 😇)

Haar verhalen waren mijn adempauze. Even respijt, daarna kon ik er weer tegenaan. Tegen het niet-weten, het pionieren, het jongleren met honderd ballen van thuiswerken en thuisonderwijs, tegen het collectieve ‘we doen maar wat’ van die periode.

En dat is wat feelgood kan doen. Troost bieden, een escape zijn, een reis zonder dat je je huis verlaat. Een spiegel, een uitnodiging. Een herinnering dat hoop niet naïef is, maar krachtig en nodig.

Toen ik zelf ging schrijven, wist ik het eigenlijk meteen. De verhalen die mij het meest raken, gaan over liefde, verlangen en hoop. Misschien was ik daar ook zonder lockdown op uitgekomen, maar toen wist ik het zeker: dát zijn de verhalen die ik wil vertellen.

Inmiddels zijn er twee feelgoodromans van mijn hand verschenen, zit ik in de correctieronde van mijn derde boek en ben ik halverwege het schrijven van boek vier. En elke dag ben ik dankbaar dat ik verhalen mag schrijven die voor iemand anders misschien óók een adempauze zijn.

Nora, dank je wel. 💛

Vijf jaar terug belandde ik in een burn-out. Toen ik langzaam kon nadenken over werk weer opbouwen, voelde ik dat ik niet terug zou gaan naar mijn oude baan als psycholoog. Ik was veranderd, het paste niet meer.

Ik kreeg het grootste kado dat ik maar kon wensen: tijd, om verder te herstellen, om na te denken over ander werk. Een per ongeluk sabbatical.

En ik besloot het ook zo te zien, als een kado. Wanneer heb je nou zo’n kans?

Maar wat zou ik gaan doen?
Herstellen. Want ik was echt nog niet beter. Lummelen, lezen, wandelen, thuis zijn met man en zoons.

Maar ik voelde ook, ik wil iets doen voor mij. Iets fijns, iets goeds, helemaal voor mezelf, om dat wat toch wat verlept was geraakt in die hele burn-out weer leven in te blazen.

Ik heb altijd al verhalen bedacht en altijd veel geschreven. En nu dacht ik, dat wil ik. Mezelf de tijd daarvoor geven. Schrijven, eens kijken of ik er een echt boek van kan maken, kijken hoe dat is.

Dat lukte, en dat werd mijn debuutroman Naar het eiland. Het was zo leuk dat ik er niet meer mee ben gestopt ❤️

Ik had het toen graag geweten, maar die hele burn-out heeft toch veel moois gebracht 😉

Vorig jaar was mijn wens: meer zonsopkomsten en zonsondergangen zien.

Ik zag er ongelooflijk veel, zowel thuis als op reis, en wat zaten er adembenemend mooie tussen.

Het bleek een kleine wens met groot effect. Ik ging nog weer vaker naar buiten, stond vaker stil bij het hier en nu. Door de tijd even écht te voelen, werd hij kostbaarder.

Elke dag die je mag meemaken is een geschenk, en rond zonsopkomst en zonsondergang voel ik dat misschien wel het meest. Verwondering, licht, inspiratie, elke keer weer.

Ik wens mezelf, en jullie, er nog veel meer van…

‘Mam, waar was je?’ vroeg onze oudste vorig weekend.

Niet dat hij er zelf veel was – maar als moeder hoor je toch een soort meubilair te zijn: altijd aanwezig, liefst zwijgend.
Vleiend dat hij me miste 😉

Ik was hier.
In Bretagne. Aan de Côte de Granit Rose 💗

In gedachten dan hè (zo jammer…).
Boek 1 van mijn nieuwe serie moest af – en dat is gelukt! De eerste versie ligt bij de uitgever voor feedback en ik vind het bijna niet te geloven dat ik gewoon alweer een boek heb geschreven.

En wat is het een heerlijk verhaal geworden.
Een Bretons kustplaatsje.
Een hoofdpersoon die zichzelf genadeloos saboteert.
Een ontluikende liefde vol haken en ogen.
Zee, kliffen, een olijfgroen kampeerbusje… 🚐

Wel even afkicken, terug naar her grijze Hollandse weer.
Gelukkig mag ik straks meteen door met boek 2.

Nieuwe driedelige serie, gepland voor/vanaf 2026.
Maar voor nu: laptop dicht en met andermans mooie verhalen op de bank.