Categorie: Uncategorized (Pagina 1 van 2)

Tienduizend woorden alweer, boek 1 van de nieuwe serie novelles die in 2026 zal verschijnen.

Een magische grens. Bij tienduizend woorden ben ik hooked, ben ik van mijn hoofdpersonen gaan houden, ken ik ze al beter maar ben ik ook nog ontzettend nieuwsgierig naar de rest. Ik voer gesprekken met ze in mijn hoofd, droom over ze, praat over ze met echte vrienden. Ik lees me in, doe zonodig research, alles wat ik zie of hoor is voeding voor dit verhaal, hun verhaal. Ik doe het werk waar ik mijn geld mee verdien en dan vlug, vlug weer door naar die andere wereld.

Het verhaal gaat sneller dan ik, soms, het is nu zaak om erbij te blijven.

Buiten is het prachtig, deze Hollandse herfstdagen, maar in mijn hoofd ook…

Omdat Vlieland, mijn meest dierbare Waddeneiland, al veertig jaar een deel van mijn leven is.

Als kind kwam ik er al, toen als jongvolwassene, met mijn partner, later met onze zoons, en de laatste jaren soms ook alleen. Ook dit weekend weer.

Slapen in de tent, één duin van zee, bij het geluid van de golven. Regen zacht tikkend op het tentdoek. ’s Avonds nog een keer het duin op, gewoon omdat de lucht zo mooi kleurt als je terugkomt van het toilet, en dan toch weer een eind langs zee lopen.

Strand, duinen, hei, wolkenluchten. Ruimte en rust. ’s Ochtends bij zonsopkomst ben ik regelmatig de enige aan zee.

‘Artistic loneliness is exquisite’ las ik dit weekend in een interview met auteur Kiran Desai. Yes, I know 🤍

En als je dan een boek gaat schrijven over iemand die opnieuw begint, en je mag zelf kiezen waar het verhaal zich afspeelt… 💙

Heel veel van mijn Waddenliefde zit in Naar het eiland. Het eiland van Kat en Silas is fictief, een mix van alle Wadden. Maar het gevoel, dat komt van Vlieland. Ik deel het graag met jullie! 🤍

Toen ik nog als psycholoog werkte, kwam het weleens voor dat gesprekken niet lekker liepen. We praatten met elkaar, maar we bereikten elkaar niet. Op verstandsniveau wel, qua inhoud soms ook nog wel, maar de gevoelslaag bleef achter. En dan versta je elkaar niet. Eerst voelen, dan begrijpen.

Met boeken kan ik het net zo hebben. Een boek kan technisch goed in elkaar zitten, vermakelijk zijn, spannend of tragisch, maar zolang de emotionele laag niet wordt aangeraakt, zolang ik het niet echt voel, is het voor mij geen goed boek.

Als je iets leest wat resoneert, waarbij je veel voelt, gebeurt er iets. Net als in een goed gesprek, of in een therapie- of coachingsessie. Een goed boek kun je als kompas gebruiken, om helderder te krijgen wat je zelf graag wil. Let maar eens op, al lezend. Waar word je geraakt? Waar gaat je hart van zingen, waar voel je tranen in je ogen springen, waar voel je een verlangen, al lezend? Naar vrijheid? Zelfstandigheid? Vriendschap? Passie? Avontuur? Geborgenheid?

Kijk eens wat je het meest raakt, lokt, en gebruik dat als leidraad bij je beslissingen. Hoe klein ook, je kunt vaak meer vormgeven in je leven dan je denkt. Elke koerswijziging begint met een eerste stap.

Wie heeft zich weleens laten leiden door een boek?

De leukste fase van schrijven? Niet het moment dat het boek eindelijk verschijnt. Hoe heerlijk dat ook is (enorm!). Maar het állerleukst? Dat vind ik het begin.

Een nieuw schrijfboekje (deze kreeg ik toen Naar het Noorden verscheen 🤍 beste cadeau ooit). Een hoofd vol ideeën. Alles is nog mogelijk. Ga ik deze kant op? Of toch die? Met haar, met hem, of allebei? Wat zijn hun struggles? Hoe loopt het af? Ik ruik eraan, proef ervan, loop eromheen, laat het weer even rusten. Al wandelend, op de fiets, bij de tandarts, tijdens wachtmomenten – alles wordt speeltijd voor gedachten.

Zelfs om vijf uur ’s ochtends wakker worden is ineens geen straf meer. Dankzij de notitie-app op mijn telefoon noteer ik alle ideeën in stilte. Hele scènes zien soms het licht voor er ook maar één huisgenoot wakker is.

Het voelt haast als een soort verliefdheid. Die sprankelende, tintelende energie. Net als de new relationship energy waar ik zo graag over schrijf.

New book energy.
Herkenbaar?

Niet te geloven. Ik moet af en toe even m’n e-reader openen om zeker te weten dat het echt is.

Naar het eiland schreef ik in een zeldzaam stukje leegte. (Oké, officieel heette dat ‘in between jobs na een burn-out’. Maar laten we het houden op: even tussen twee versies van mezelf in.) Schrijven paste precies in dat schemergebied tussen ‘niet meer dagelijks instorten’ en ‘in de verste verte nog niet toe aan grotemensenwerk’.

Naar het Noorden schreef ik naast een baan, een gezin, deadlines, was, mensen die hun gymtas kwijt zijn. Maar het boek kwam er.

Wat ik leerde?

Van Naar het eiland: dat ik het kan, een boek schrijven, als er alle ruimte voor is.

Van Naar het Noorden: dat ik het kan tussen alles door, om alles heen, naast alles wat nog meer belangrijk is. Dat ik ruimte kan máken. En dan is er toch weinig wat je als schrijver nog tegenhoudt…

Dus ik schrijf door. Hoofd vol verhalen, uitgever enthousiast, nieuwe plannen in de maak. Stay tuned!

In Zweden bezocht ik Astrid Lindgrens Näs, het geboortehuis van Astrid Lindgren, de Zweedse kinderboekenschrijfster van o.a. Ronja de Roversdochter, Pippi Langkous en De gebroeders Leeuwenhart.

Ik was er jaren voor mijn eigen boeken zouden verschijnen, die waren toen nog slechts een droom, een wens. Maar wat was het inspirerend om te zien waar ze woonde, haar manuscripten te zien, te ontdekken hoe ze ooit begon met schrijven. Om te lezen over haar leven als schrijver, moeder, intelligente vrouw met ambities, met denkbeelden die haar tijd ver vooruit waren en die niet iedereen wist te waarderen. Geen makkelijk leven was het, maar ze weigerde haar dromen en haar zelfstandigheid op te geven. Voor mij was het een kiem van iets, dit kijkje in haar leven, dat voelde ik toen al.

Haar boeken zijn inmiddels tijdloze klassiekers in de jeugdliteratuur en haar sfeer van eenvoud, veel buiten leven, geen materiële luxe maar altijd de kracht van persoonlijke warmte, is er een die veel mensen weet te raken. Het is ook mijn sfeer, mijn streven, in mijn leven en in mijn boeken.

Heel bijzonder vond ik het om dit keer een boek te schrijven dat zich in ‘haar’ Zweden afspeelt. Ook ik heb mijn hart verloren aan de roodhouten huisjes, de geblokte gordijnen, het rijke, uitbundige groen. En pas nu, al schrijvend, besef ik dat ik een personage in Naar het Noorden haar naam heb gegeven. Astrid, bedankt!

Voor ik romans ging schrijven, werkte ik als psycholoog. En die twee sluiten verrassend mooi op elkaar aan.

Als psycholoog luisterde ik naar verhalen. Niet alleen naar wat mensen zeiden, ook naar wat eronder lag: verlangens, angst, patronen, hoop. Niet altijd makkelijk, wel goed en mooi.

Nu schrijf ik verhalen. Mijn boeken zijn feelgood, romance, met spicy scènes, maar ook hier hebben de verhalen psychologische diepgang. Mijn personages twijfelen, verlangen, blokkeren, saboteren zichzelf, zoeken hun eigen pad.

Wat er tussen mensen gebeurt, in verbinding, vriendschap, in liefde, blijft uiteindelijk toch het interessantst. De basis. Spullen of status of materiële rijkdom, tja. Dit. Hier gaat het om.

Liefde en verbinding ontstaan niet zomaar, daar zit vaak een heel verhaal achter. En die verhalen schrijf ik nu. Leuker wordt het niet!

Naast het schrijven werk ik als redacteur, persklaarmaker en auteursbegeleider, en mag ik me bezighouden met andermans verhalen.

Een carrièreswitch is altijd spannend, maar ik ben nog elke dag blij. In het schrijven komt zo veel samen: verhalen, psychologische verdieping, én een flinke dosis vrijheid en creativiteit.

Zweden, vijftien jaar geleden. Roadtrip samen, de laatste zomer voor er kinderen kwamen. Verliefd op mijn reisgenoot was ik al, nu werd ik het ook op dit prachtige, uitgestrekte land.

Die eerste reis naar het Noorden zal ik nooit vergeten. Eindeloos veel ruimte, diepe groene bossen vol mysterieus lokkende, kronkelige paadjes, helderblauw flonkerende meren die ’s ochtends en ’s avonds verstild pastel kleuren. Kleine dorpjes met rood houten huisjes. De stilte, ook. Zo weinig mensen in zo’n groot land… De eenvoud en vertraging die het meer buiten leven meebrengen, in Zweden zo sterk voelbaar. Een thuiskomen, zo voelde het. Een uitademen. Een land waar we blijven terugkomen.

Dat er een Buitenliefde-boek over Zweden moest komen, was dan ook snel duidelijk.

Suzette en Kjell reizen er samen heen in Naar het Noorden. En ik verheug me er zo op om de sfeer van dit mooie land met jullie te delen!

Wie is er al eens in Zweden geweest? Wie heeft het nog op de wensenlijst staan?

Buitenliefde 2 – Naar het Noorden – juni!

In de lente van 2014, toen ik zwanger was van onze jongste, deed ik een cursus ‘ontspannen bevallen’. Het was nodig, na de eerste bevalling, en het kwam goed. De cursusleider vroeg me tijdens de kennismaking onder andere wat ik zo leuk vond aan mijn man, en ik antwoordde dat ik hem lekker vond ruiken. Misschien waren het de zwangerschapshormonen, er is nog veel meer leuk aan hem, maar dit kwam eruit. Ze keek me wat bevreemd aan en dat snapte ik 😉

Het was niet het enige, maar het was (en is) wel waar. Wat je leuk vindt aan iemand is soms zoiets basaals, iemands sfeer, geur, manier van zijn, een gevoel, precies die goede combinatie van spannend en thuiskomen die uitnodigt tot ‘meer’.

Er is vast een reden voor, feromonen of compatibility of wat ook, maar ik hoef het niet te verklaren, het is genoeg dat het zo is, en het is een van de redenen dat ik ook na al die jaren nog altijd graag bij hem ben. Hij ruikt nog altijd lekker.

En zo is het met schrijven ook. Ik schrijf omdat ik van woorden hou, van taal, van anderen die een gevoel, gedachte of moment mooi weten te vangen, van zelf spelen met precies de juiste bewoording. De twee talen waarin ik het vloeiendst ben, voelen en verwoorden, komen samen in het schrijven. Een mooie zin maken is spannend en een soort thuiskomen en dat nodigt uit tot meer. En voor je het weet, heb je dan een boek. Of bijna twee.

‘Wees voorbereid. Zorg voor genoeg eten, drinken, medicijnen, toiletpapier en electriciteit voor 72 uur.’ Het nieuwste advies van de overheid, maart 2025. Concreet genoeg om aan de oppervlakte wellicht een beetje gerust te stellen, wat angst te kanaliseren in actie (geen enkele reden tot zorg mensen, zolang je genoeg toiletpapier hebt!) maar tegelijk zo hopeloos ontoereikend dat het alles alleen nog maar erger maakt.

Direct na de Amerikaanse verkiezingsuitslag had ik nog de naieve hoop dat het wel mee zou vallen, maar die verdampte snel.

En wat doe ik? Ik schrijf boeken over de liefde. Over zelfkennis, je eigen pad kiezen, slow living. Is dat nou echt wat je moet doen, wat je wil doen? Is dat nou echt het allereffectiefst, gezien de huidige state of the world?

Vast niet. Maar tegelijk… liefde, ook de liefde voor jezelf, voor de mensen om je heen, voor de natuur en de wereld, is zo hard nodig nu. Want daar gaat het mis. Kijk naar de mannen die nu aan de knoppen draaien en vraag je af, hoe zijn zij zo geworden? Wat is hier misgegaan? Daar was zoveel meer liefde nodig geweest, denk ik…

Voor die mannen zie ik weinig redding meer. Maar de wereld, die heb ik nog niet opgegeven.

Dus heb lief, met alles wat je in je hebt, leef het voor, verspreid het. Als je kunt schrijven, schrijf erover. En als je iets anders kunt, doe dat dan, het maakt niet uit hoe groot of klein. Spread the word, wees deel van die hartverwarmende olievlek die zich langzaam uitbreidt, doe íéts.

Dit doe ik. Schrijven over de liefde. Leek me beter dan alleen zorgen voor genoeg toiletpapier in m’n eigen voorraadkast, maar mocht het zover komen en je zit zonder: feel free to ask.