Categorie: Uncategorized

Vandaag ben ik jarig. En ik gaf mezelf het beste kado: tijd.
Tijd met mezelf, voor mezelf. Waarin even niks hoeft, gedachten kunnen stromen, lummeltijd, mijmertijd, tijd om te dwalen, om dingen te laten zakken, om gewoon te doen waar het moment om vraagt.

Dat wordt steeds meer een schaars goed in deze snelle wereld…

Terwijl het zo belangrijk is. Als je even vertraagt, zie je dingen in een ander perspectief. En vaak kun je dan veel beter voelen wat klopt, wat nodig is.

Ik was op Vlieland. Blote voeten, zee, schemering bij de tent, avonden die nergens heen hoeven.
Maar het kan overal.
Wanneer gaf jij jezelf toestemming voor wat nog niet ingevulde tijd?

Laat me je anders van 🤍e uitnodigen…

Ik merk dat ik er graag over schrijf, dat mijn hoofdpersonen ook steeds weer die eenvoud opzoeken.

Wie jarig is, trakteert. Beschouw deze uitnodiging als een kado van mij.
Gun jezelf wat lummeltijd. Je zult er geen spijt van krijgen.

🤍

Weggaan en weer thuiskomen

Op alle mogelijke manieren kom ik dit thema tegen deze weken. In lezen, schrijven, werk- en privé-overwegingen, gesprekken, ontmoetingen.
Mag dat, als moeder en maker, als vrouw in een gezin, af en toe weggaan. Je eigen ruimte nodig hebben en nemen. Weg, regelmatig, alleen. Om jezelf te blijven, of terug te vinden, en om thuis goed en aanwezig te kunnen blijven zijn.

Ik vind van wel. Ik word er een leuker mens van dat zichzelf beter kent en daar heeft iedereen baat bij.

Het blijkt een thema in al mijn boeken, weggaan en thuiskomen. En dat spreekt veel lezers aan.

Dus, hoi. Foske hier. Schrijft over vrouwen die weggaan en thuiskomen, bij zichzelf en bij een ander. En doet dat zelf ook graag. Levert een mooi leven op, en mooie boeken!

Herkenbaar?

Mare is de hoofdpersoon in mijn nog altijd titelloze nieuwste boek (wordt aan gewerkt, die titel…).

Mooie naam, Mare, zei mijn partner.
Vind ik ook.
Als ik een dochter had gekregen, had ik haar Marijn willen noemen. Mocht niet van haar toekomstige vader. En de geweldige jongens die we kregen, zijn en heten precies zoals ze moesten zijn en heten. Marijntje mandarijntje, grapten ze toen ik het eens vertelde.

Maar iets van die naam wilde ik behouden, en dat werd Mare.

De naam betekent in het Fries/Oud-Nederlands verhaal, tijding, nieuws (als in gerucht, mare doen).

Maar Mare is ook Latijn voor zee. Voor een reizende journaliste in een Bretons kustdorpje is dat toch bijna te mooi, ze is het verhaal en ze is de zee.

Ik hou zo van de zee. En zo van verhalen. En ik ben niet mijn hoofdpersonen maar ik ben ze ook een beetje wel, in allemaal zitten stukjes van mezelf. Dus ook dat vind ik mooi.

Ik ben alvast blij. Met de naam, en met haar verhaal.

Binnenkort te lezen, het verhaal van Mare en de zee!

(Ook een mooie titel trouwens…)