‘Snoeien doet bloeien,’ zegt mijn partner altijd. Hij is plantbioloog van origine, dus hij kan het weten.
Toch voelt snoeien niet altijd prettig. Als je je snoeischaar zet in een metershoge vlinderstruik of een zorgvuldig opgebouwde klimroos, blijft er soms zo weinig over dat je je afvraagt of het wel goed komt.
Uiteindelijk wordt het er altijd mooier van.
In het schrijfproces werkt het precies zo.
Deze dagen werk ik opnieuw aan boek 1 van mijn nieuwe serie en verwerk ik de feedback van de uitgeverij en proeflezers. Die feedback is ongelooflijk waardevol, en tegelijkertijd soms confronterend. Scènes waar je trots op was, moeten eruit voor het tempo. Het einde moet anders. De structuur moet anders. Een van je karakters moet nog beter uit de verf komen.
Het is niet het leukste deel van schrijven, maar misschien wel het belangrijkste.
Herschrijven, schrappen, aanscherpen.
Snoeien, zodat het verhaal straks echt kan bloeien.