Een paar jaar geleden zat ik in een burn-out. Toen lezen weer lukte, vond ik enorme troost in Wintering van Katherine May. Dat boek leerde me hoe belangrijk het is om tijd te nemen. Om je terug te trekken, op krachten te komen, je wonden te likken. Zoals een bloembol in de winter, verborgen onder de grond, wachtend op het voorjaar.
We lijken soms te vergeten dat we hiermee niet hoeven te wachten tot we omvallen. Sinds die periode plan ik bewust ruimte in. Wat wil ík? Waar laad ik van op? Goed voor jezelf zorgen betekent dat je meer te geven hebt, aan anderen, aan de wereld, en aan jezelf.
Dat sijpelt natuurlijk ook door in mijn boeken. Ja, ik schrijf feelgood: luchtig, spicy, scherp, grappig. Maar het zijn óók verhalen over vertragen. Over zelf kiezen. Over niet weten, herstellen, opnieuw beginnen. Niet alles is maakbaar, maar binnen wat wél kan, wat is dan het meest liefdevolle? Voor de ander, de planeet, en vooral voor jou?
Mijn boeken zijn daarmee zowel een rustpunt, een moment van zelfzorg, als een zachte uitnodiging om dat soort momenten vaker te nemen. Verpakt in verhalen over vriendschap en liefde.
Mijn manier van iets teruggeven, nadat ik mezelf had laten winteren. 🤍