Zondagavond 21.45u. ‘We moeten verplicht lezen bij Engels, mam. Maar ik heb geen zin meer in Tolkien op de e-reader en mijn boek uit de schoolbieb is saai.’
Meteen iets anders uitkiezen. Lezen doe je voor je lol!
Beide jongens kwamen lezend en schrijvend de kleuterklas binnen, maar vanaf groep 3 raakten ze geen boek meer aan thuis. De verplichte AVI-boekjes op school, hoe goedbedoeld ook, waren dusdanig niet aansprekend dat ze alle leesplezier eruit ramden. Het kostte best wat subtiele, aanhoudende uitnodiging om dat weer terug te laten opbloeien. Maar de aanhouder won. Serie na serie zijn ze gaan verslinden, en ik genoot, zo blij dat ook zij nu al die mooie verhalen ontdekten.
Leesvaardigheid is zo belangrijk. En het leesplezier gun ik ze zo.
Tot de puberteit. Te midden van vrienden en sport en z’n telefoon (en oh ja, wat huiswerk) was er ineens geen tijd meer om te lezen. Ik wist wel beter dan aan te dringen. Maar mijn hart bloedde een beetje…
Gelukkig blijft school het lezen ook stimuleren. Lezen moet, maar inmiddels mag hij zelf het boek kiezen, en dan helpt het wél.
Genoeg boeken in huis, dus ook zondagavond om 21.45u kun je nog kiezen.
Nu leest hij Moominland Midwinter van Tove Jansson. Ik deed het mezelf ooit kado: een prachtig melancholiek, filosofisch boekje vol licht verpakte wijsheid. Tikje verrassende keuze voor een van spanning en sensatie houdende puberjongen in 3 atheneum.
‘Ik vind het een leuk boek. Die beestjes doen lief en er staan allemaal ouderwetse Engelse woorden in die ik nog niet kende. Ik word er ook een beetje slaperig van.’
Nog even het licht uitgedaan toen ik zelf naar bed ging (niet veel later dan hij). Hij sliep, boek lag naast z’n bed, opengeklapt. E-reader ernaast, de Grijze Jager ook weer aan het herlezen zo te zien.
Wie zijn we als schrijvers zonder lezers?