Vandaag ben ik jarig. En ik gaf mezelf het beste kado: tijd.
Tijd met mezelf, voor mezelf. Waarin even niks hoeft, gedachten kunnen stromen, lummeltijd, mijmertijd, tijd om te dwalen, om dingen te laten zakken, om gewoon te doen waar het moment om vraagt.
Dat wordt steeds meer een schaars goed in deze snelle wereld…
Terwijl het zo belangrijk is. Als je even vertraagt, zie je dingen in een ander perspectief. En vaak kun je dan veel beter voelen wat klopt, wat nodig is.
Ik was op Vlieland. Blote voeten, zee, schemering bij de tent, avonden die nergens heen hoeven.
Maar het kan overal.
Wanneer gaf jij jezelf toestemming voor wat nog niet ingevulde tijd?
Laat me je anders van 🤍e uitnodigen…
Ik merk dat ik er graag over schrijf, dat mijn hoofdpersonen ook steeds weer die eenvoud opzoeken.
Wie jarig is, trakteert. Beschouw deze uitnodiging als een kado van mij.
Gun jezelf wat lummeltijd. Je zult er geen spijt van krijgen.
🤍