Categorie: Uncategorized (Pagina 2 van 2)

Hij tekent en tekent. Acrylstiften deze dagen. Vorige week veel pen en fineliner. Muziek op de koptelefoon, lange jongensharen, grote capuchontrui. Af en toe komt hij me wat laten zien. Monsters, wapens, graffity, fantasy. Tien jaar, klein en groot tegelijk, tussen servet en tafellaken.

Zijn broer maakt huiswerk, boven. Dertien alweer, voeten groter dan de mijne, hij groeit terwijl je naar hem kijkt. Met de regelmaat van de klok naar beneden voor wat te eten. Altijd honger, in eten en in gezelligheid.

Frisgewaaid uit school, rode wangen, koude handen, moe. Voederen en verder laten. Na even komt er af en toe een verhaal, een belevenis. Hun eigen gang, eigen vrienden, eigen leven, steeds meer. Maar altijd blij om thuis te komen.

Altijd blij ze weer te zien ook. De dagen zijn lang en de jaren kort, dat laatste begint voelbaar te worden. Wat een feest, en voorrecht, om ze te mogen zien opgroeien.

Ik hang op de bank met een boek, een dekentje en een restje griep. De katten slapen naast me. Ook mijn ogen vallen af en toe dicht. Moet denken aan de tijd dat ze als peuter met de verbandtrommel wilden spelen, ik was graag patiënt, zodat ik even met mijn ogen dicht op de bank kon liggen. Nog heel even, oké? Nog één pleistertje erbij. De dagen zijn lang en de jaren kort.

Buiten is het februarikoud. Berijpte witte wereld elke ochtend. Binnen is het warm. Het is stil in huis, maar het is een rijke stilte.

De klok tikt zachtjes door.

Ook hiervoor schrijf ik. Om momenten te bewaren, om mezelf en anderen te blijven uitnodigen het grootse in het kleine te zien.

Zondagavond 21.45u. ‘We moeten verplicht lezen bij Engels, mam. Maar ik heb geen zin meer in Tolkien op de e-reader en mijn boek uit de schoolbieb is saai.’

Meteen iets anders uitkiezen. Lezen doe je voor je lol!

Beide jongens kwamen lezend en schrijvend de kleuterklas binnen, maar vanaf groep 3 raakten ze geen boek meer aan thuis. De verplichte AVI-boekjes op school, hoe goedbedoeld ook, waren dusdanig niet aansprekend dat ze alle leesplezier eruit ramden. Het kostte best wat subtiele, aanhoudende uitnodiging om dat weer terug te laten opbloeien. Maar de aanhouder won. Serie na serie zijn ze gaan verslinden, en ik genoot, zo blij dat ook zij nu al die mooie verhalen ontdekten.

Leesvaardigheid is zo belangrijk. En het leesplezier gun ik ze zo.

Tot de puberteit. Te midden van vrienden en sport en z’n telefoon (en oh ja, wat huiswerk) was er ineens geen tijd meer om te lezen. Ik wist wel beter dan aan te dringen. Maar mijn hart bloedde een beetje…

Gelukkig blijft school het lezen ook stimuleren. Lezen moet, maar inmiddels mag hij zelf het boek kiezen, en dan helpt het wél.

Genoeg boeken in huis, dus ook zondagavond om 21.45u kun je nog kiezen.

Nu leest hij Moominland Midwinter van Tove Jansson. Ik deed het mezelf ooit kado: een prachtig melancholiek, filosofisch boekje vol licht verpakte wijsheid. Tikje verrassende keuze voor een van spanning en sensatie houdende puberjongen in 3 atheneum.

‘Ik vind het een leuk boek. Die beestjes doen lief en er staan allemaal ouderwetse Engelse woorden in die ik nog niet kende. Ik word er ook een beetje slaperig van.’

Nog even het licht uitgedaan toen ik zelf naar bed ging (niet veel later dan hij). Hij sliep, boek lag naast z’n bed, opengeklapt. E-reader ernaast, de Grijze Jager ook weer aan het herlezen zo te zien.

Wie zijn we als schrijvers zonder lezers?

Een vriendin zei me: ‘Er zat zo veel in Naar het eiland, veel meer dan ik verwacht had. Ik kende het feelgood-genre nog niet en besefte ineens, dat geef je aan iedereen die het leest, en dat is er ook voor mij. Dat deed me zo veel.’

Het deed mij ook veel om dit te horen. Ik schrijf vooral omdat ik er zo veel lol in heb. Omdat ik de tijd vergeet als ik het doe. Omdat het LEUK is. Goede redenen maar een calvinistisch stemmetje vanbinnen zegt soms, zou je niet iets nuttigers met die tijd gaan doen. Iets waar de wereld beter van wordt.

Tot ik bedenk, of tot iemand me er weer aan herinnert: dat kan ook op deze manier.
De waarde van verhalen kende ik al als lezer, nu ontdek ik haar als schrijver. Verhalen, ook (juist?) die over de liefde, bieden vermaak. Troost. Warmte. Horizonverruiming. En dat heeft van zichzelf al waarde. Ze bieden ook een spiegel, waarin je jezelf herkent, of waarin juist een slapend, vergeten of nog onbekend deel van jezelf zichtbaar wordt, klaar om wakker te worden gekust. Soms letterlijk 😉 Een spiegel die je vragen voorhoudt als: hoe wil ik leven. Welke keuzes maak ik. Wat vind ik belangrijk. Hoe wil ik met mensen omgaan.
Ook, juist, in romance, in feelgood. Er is zoveel moois!
In het stellen van de vragen, en in zien dat anderen ze ook stellen, zit iets ontroerends en troostends, iets verbindends ook. En ik geloof dat ze dat bedoelde, toen ze me zei wat het lezen haar bracht. Maar ik zal het haar nog eens vragen.