Niet te geloven. Ik moet af en toe even m’n e-reader openen om zeker te weten dat het echt is.
Naar het eiland schreef ik in een zeldzaam stukje leegte. (Oké, officieel heette dat ‘in between jobs na een burn-out’. Maar laten we het houden op: even tussen twee versies van mezelf in.) Schrijven paste precies in dat schemergebied tussen ‘niet meer dagelijks instorten’ en ‘in de verste verte nog niet toe aan grotemensenwerk’.
Naar het Noorden schreef ik naast een baan, een gezin, deadlines, was, mensen die hun gymtas kwijt zijn. Maar het boek kwam er.
Wat ik leerde?
Van Naar het eiland: dat ik het kan, een boek schrijven, als er alle ruimte voor is.
Van Naar het Noorden: dat ik het kan tussen alles door, om alles heen, naast alles wat nog meer belangrijk is. Dat ik ruimte kan máken. En dan is er toch weinig wat je als schrijver nog tegenhoudt…
Dus ik schrijf door. Hoofd vol verhalen, uitgever enthousiast, nieuwe plannen in de maak. Stay tuned!