Omdat Vlieland, mijn meest dierbare Waddeneiland, al veertig jaar een deel van mijn leven is.
Als kind kwam ik er al, toen als jongvolwassene, met mijn partner, later met onze zoons, en de laatste jaren soms ook alleen. Ook dit weekend weer.
Slapen in de tent, één duin van zee, bij het geluid van de golven. Regen zacht tikkend op het tentdoek. ’s Avonds nog een keer het duin op, gewoon omdat de lucht zo mooi kleurt als je terugkomt van het toilet, en dan toch weer een eind langs zee lopen.
Strand, duinen, hei, wolkenluchten. Ruimte en rust. ’s Ochtends bij zonsopkomst ben ik regelmatig de enige aan zee.
‘Artistic loneliness is exquisite’ las ik dit weekend in een interview met auteur Kiran Desai. Yes, I know 🤍
En als je dan een boek gaat schrijven over iemand die opnieuw begint, en je mag zelf kiezen waar het verhaal zich afspeelt… 💙
Heel veel van mijn Waddenliefde zit in Naar het eiland. Het eiland van Kat en Silas is fictief, een mix van alle Wadden. Maar het gevoel, dat komt van Vlieland. Ik deel het graag met jullie! 🤍